Saturday, 13 January 2018

Pertempuran Jepun Dan British Di Slim River Pada 1942

By Rayyan - 27 April 2017


Pertempuran Slim River berlaku sewaktu Perang Dunia Kedua pada awal Januari 1942. Peristiwa ini melibatkan pertempuran diantara Tentera Empayar Jepun dengan Tentera British India di Trolak dan Slim River, Perak. Angkatan tentera Jepun telah menceroboh bahagian barat laut Malaya melalui selatan Thailand pada 11 Disember 1941 dan timur Malaya melalui Kota Bharu pada 7 Disember 1941. Daripada Thailand, angkatan tentera Jepun mara dengan pantas ke bahagian pantai barat semenanjung dan berjaya mematahkan cubaan British untuk menghalang kemaraan mereka. Pada hari Krimas 1941, tentera Jepun telah berjaya menawan keseluruhan barat laut semenanjung. Terdapat beberapa ketika dimana pihak British mampu membina sistem pertahanan yang berkesan menentang Jepun dalam taktik yang dilakukan berhampiran Kampar iaitu di Sungai Dipang. Sewaktu pertempuran empat hari di Kampar, pertempuran tersebut menyaksikan keberkesanaan penggunaan meriam yang menyebabkan tentera Jepun mengalami angka korban yang tinggi. Pada 2 Januari 1941, tentera British dari 11th Infantry Division telah diapit dari arah selatan kedudukan Kampar dan tentera Jepun yang lebih ramai serta cuba untuk memutuskan hubungan divisyen British tersebut dari jalan menuju ke Singapura. Keadaan ini menyebabkan tentera British berundur ke arah kedudukan pertahanan baru di Trolak yang berada lima batu arah utara Slim River.

Pertahanan British di jalan ke Trolak bermula dengan koridor seluas empat batu pada pos sejauh 60 batu merentasi hutan tebal yang hampir tidak dapat ditembusi, selepas melalui kampung jalan tersebut melalui arah kawasan lapang di estate getah Cluny yang terletak kira-kira lime batu sebelum tiba di jambatan keretapi Slim River. Jalan tersebut kemudiannya selekoh ke timur dan mengikut arah hulu sungai untuk enam batu lagi sebelum merentasi Slim River melalui jambatan. Komander British, Pemangku Major-General Paris telah kehilangan satu daripada tiga briged sewaktu pertempuran di Kampar. Briged 5/16 yang bergabung selepas berundur melalui Briged ke-12 telah bergerak menuju selatan ke arah pantai untuk mempertahankan bahagian barat divisyen dan juga untuk berehat serta menyusun kembali organisasi. Ini menyebabkan Major General Paris hanya tinggal dikedudukan pertahanan tersebut bersama Lt.Col. Ian Stewart yang memimpin Briged ke-12 Tentera British India dan Lt.Col.Ray Selby yang memimpin Briged ke-28 Gurkha, yang kedua-dua briged tersebut telah mengalami kekurangan kekuatan akibat anggota yang terkorban sewaktu pertempuran sebelum ini di Jalan Gerik dan Kampar. 


Batalion pimpinan Stewart berada di kiri dan kanan jalan yang menuju ke koridor arah utara Trolak dimana terletaknya Estate Getah Cluny serta markas tentera Lt. Col. Stewart. Pasukan dari Rejimen ke 4/19 Hyderabad bertahan di kedudukan hadapan dengan halangan anti kereta kebal dan sekatan jalan raya. Kedudukan pertahanan terakhir di pertahankan oleh pasukan dari Rejimen ke 5/2 Punjab. Pasukan 2nd Argyll dan Sutherland Highlanders telah dikumpulkan dalam kedudukan bertahan namun tidak memiliki sebarang halangan anti kereta kebal atau sekatan jalan raya. Pasukan Gurkha pimpinan Selby pula berselerakan disepanjang jalan raya dan laluan keretapi yang menghala arah jambatan dan bersedia dengan bahan letupan. Angkatan penyerang tentera Jepun terdiri daripada pasukan serangan pimpinan Kolonel Ando (kebanyakannya terdiri daripada Rejimen ke-42 Infantri Jepun) dimana telah mengambil alih Rejimen pimpinan Okabe (41st Infantry Regiment) yang mengalami angka korban yang tinggi sewaktu serangan hendap di Kampar. Kedua-dua unit tersebut dari Divisyen ke-5 Tentera Empayar Jepun. Pasukan serangan terdiri daripada 17 kereta kebal sederhana jenis Type 97 dan 3 kereta kebal ringan jenis Type 95 Ha-Go dibawah arahan Major Toyosaku Shimada. Shimada mempunyai rancangan yang tidak biasa dilakukan sewaktu Perang Dunia Kedua iaitu serangan pada waktu malam menggunakan kereta kebal sebagai senjata penggempur. Ianya sebenarnya suatu cadangan yang berbahaya buat kereta kebal disebabkan jarak penglihatan sangat terhad diwaktu malam yang boleh membahayakan krew kereta kebal itu sendiri. Pada tengah hari 5 Januari 1942, Briged ke-5/16 tentera Jepun berundur melalui kedudukan Briged ke-12. Sejurus selepas itu pasukan dari Rejimen ke-42 pimpinan Kolonel Ando tiba di kedudukan pasukan Hyderabad dan melancarkan serangan awal keatas tentera British namun serangan tersebut berjaya dipatahkan dengan 60 orang tentera Jepun terkorban. Kolonel Ando memutuskan untuk bertahan dan menunggu bantuan kereta kebal sebelum melancarkan serangan seterusnya. Keesokan harinya pada 6 Januari, kompeni kereta kebal pimpinan Major Shimada tiba dan Shimada merayu kepada Kolonel Ando agar membenarkan pasukan beliau untuk menyerang terus kearah pasukan British berbanding menggunakan taktik biasa tentera Jepun dengan mengepun kedudukan British dari arah belakang. Pada jam 3.30 pagi 7 Januari 1942, sewaktu hujan lebat, pasukan Shimada memulakan serangan mortar dan meriam ke atas kedudukan British yang diduduki oleh Rejimen ke-4/19th Hyderabad pimpinan Major Alan Davidson Brown. Kemudian kereta kebal tentera Jepun mulai mara melalui pertahanan British dan menerima serangan balas dari pasukan Hyderabad yang menghubungi meriam artilari untuk melakukan pengeboman yang akhirnya menyebabkan satu kereta kebal Jepun musnah. Pasukan Hyderabad kemudiannya terputus hubungan dengan pasukan sokongan meriam artilari dan tidak mempunyai sebarang senjata anti kereta kebal untuk bertahan. Pasukan infantri pimpinan Ando dari Batalion ke-3 dan Rejimen ke-42 berjaya memecahkan halangan di sekatan jalan raya yang didirikan oleh pasukan Hyderabad. Dalam masa 15 minit, engineer dari tentera Jepun berjaya memusnakan sekatan jalan raya dan tentera Jepun kemudiannya mara dan menyebabkan pasukan Hyderabad berpecah kepada kumpulan-kumpulan kecil. Pasukan tentera Jepun kemudiannya mengikuti kereta kebal yang dengan mudah merempuh melalui pasukan Hyderabad yang tinggal. Pasukan Hyderabad yang berbaki kemudiannya lari ke arah hutan dan pada pukul 4 pagi tentera Jepun menuju ke arah kedudukan British yang seterusnya.


Hanya sedikit dari pasukan Hyderabad yang berundur kepada Rejimen ke-5/2 Punjab pimpinan Lt.Col.Cecil Deakin dan mereka memberi amaran kepada Rejimen Punjab bahaya kereta kebal sedang menuju ke arah kedudukan mereka. Shimada kehilangan dua kereta kebal akibat periuk api dan senapang anti kereta kebal dikedudukan hadapan milik askar Punjabi yang lebih berpengalaman. Askar Punjabi kemudiannya berjaya menyebabkan sebuah lagi kereta kebal terbakar dengan menggunakan bom Molotov cocktail, yang menyebabkan kereta kebal Jepun tersekat dijalan raya yang sempit. Jika pada waktu tersebut pasukan sokongan meriam British berjaya dihubungi (pada waktu ini wayar yang menghubungi pasukan meriam telah dipotong) pasukan Shimada pastinya mudah untuk dihentikan akibat tersekat dan kedudukan mereka lebih terdedah. Peluang keemasan untuk tentera British ini telah hilang dan tentera Jepun berjaya menembus pasukan Punjabi, manakala pasukan kereta kebal pula menemui laluan untuk ditembusi yang membolehkan mereka melintasi kereta kebal yang rosak. Pasukan Punjabi telah menyekat kemaraan tentera Jepun sehingga pukul 6 pagi dengan pertempuran yang hebat. Deakin dan beberapa askar Punjabi yang tinggal telah berjaya untuk meloloskan diri merentasi Slim River, namun kebanyakkan anggota batalion telah diburu dan ditawan oleh Rejimen ke-42 Tentera Jepun. Menjelang pukul 6.30 pagi, kereta kebal Jepun telah menghampiri Batalion ke-2, Argyll dan Sutherland Highlanders yang berada bawah arahan Lt. Col. Lindsay Robertson. Pasukan 2nd Argylls telah ditempatkan di sekitar kampung Trolak dan melindungi markas Briged ke-12. Pasukan ini merupakan pasukan tentera British yang sangat berpengalaman dan dianggap pasukan peperangan dalam hutan terbaik bagi pihak British di Malaya. Pasukan Argylls berada dalam kedudukan bertahan namun tidak memiliki pertahanan anti kereta kebal dan periuk api. Mereka hanya mempunyai amaran mengenai kemaraan pantas tentera Jepun dari sepoi India yang panik dari pasukan Hyderabad. Meskipun dengan amaran tersebut, satu daripada empat kereta kebal Jepun telah tersalah anggap sebagai kenderaan Bren Carriers milik Punjabi dan kereta kebal tersebut bergerak melalui pasukan Argylls, dan membelah batalion tersebut. Keempat-empat kereta kebal tersebut kemudiannya menuju kearah jambatan kereta api. Dengan tibanya pasukan utama tentera Jepun pimpinan Shimada serta pasukan infantri pimpinan Ando sejurus selepas itu, menyebabkan pasukan berpecah Argylls sepenuhnya dan memutuskan laluan mereka dari jalan raya. Pasukan Argylls telah berkurangan kepada banyak pasukan kecil namun mereka bertempur dengan hebat dan berjaya membantutkan kemaraan tentera Jepun cukup lama berbanding dua batalion British sebelum ini dan bertahan sehingga pukul 7.30 pagi. Pasukan timur jalanraya (Kompeni C dan B) dibawah Col. Robertson berjuang kearah estate getah dan cuba untuk menyerang kemaraan tentera Jepun dari arah belakang dengan bergerak ke arah selatan melalui hutan dan berpecah kepada pasukan-pasukan yang kecil. Enam minggu kemudian sesetengah askar tersebut masih berada didalam hutan. Kompeni dibawah arahan Lt. Donald Napier, yang berada di barat jalan raya berjaya memecahkan kepungan Jepun dan menyeberangi sungai sebelum meletupkan jambatan kereta api. Kompeni D yang berada di utara Kompeni pimpinan Napier terpaksa menanggung nasib sama seperti pasukan Argylls yang lain iaitu bertaburan kedalam hutan dan cuba untuk menghampiri barisan. Kebanyakan dari tentera dalam Kompeni D telah ditangkap sebelum mereka berjaya sampai ke sungai. Hanya 94 anggota pasukan Argylls yang menghadiri “roll call” pada 8 January. Setelah berjaya menguasai sekitar kampung Trolak, diwaktu inilah tentera Jepun mula menunjukkan belang kekejaman mereka di kawasan kebun getah sekitar Trolak. Di kawasan ini terdapat beberapa orang anggota dari pasukan Argyll dan Hyderabad yang cedera. Leftenan Muda Ian Primrose melaporkan bahawa selepas beliau sedar selepas pengsan sewaktu bertempur, beliau mendapati tentera Jepun mula membahagikan anggota yang cedera kepada kumpulan yang boleh berjalan dengan kumpulan yang tidak boleh berjalan. Primrose memutuskan yang beliau masih mampu berjalan, dan beliau sangat bernasib baik kerana selepas itu tentera Jepun mula menembak dan menikam anggota yang tidak mampu berjalan. Kemudian mereka yang terselamat diarahkan menggali kubur untuk menanam mereka yang telah dibunuh dan kemudian disuruh membawa tentera Jepun yang cedera.

Sebelum tiba dikedudukan briged ke-28 Gurka, kereta kebal Jepun dibawah pimpinan Shimada terlihat satu peluang yang sangat baik kerana pada ketika itu pasukan Punjabi seramai 146 anggota termasuk pegawai pimpinan Lt. Col. Cyril Stokes sedang berarak dalam barisan menuju ke Trolak. Pasukan Punjabi sedang menuju kearah briged pimpinan Stewart bagi membantu briged tersebut mempertahankan kedudukan menentang Jepun. Kereta kebal pendahulu yang dipimpin Lt. Sadanobu Watanabe telah meluru terus ke arah pasukan Punjabi dan kemudian menembak mesingan tepat ke arah barisan tentera Punjabi tersebut. Lt.Col.Stokes maut serta merta akibat serangan tersebut dan batalion Punjabi mengalami angka korban yang sangat tinggi. Menjelang pukhl 8.00 pagi kereta kebal tentera Jepun telah berada di kawasan markas utama British. Briged ke-28 tentera British lansung tidak menyedari nasib yang menimpa briged pimpinan Stewart menyebabkan mereka tidak bersedia dan menjadi mangsa mudah buat tentera Jepun yang kemudiannya memusnahkan mereka dengan cepat. Meskipun tentera British mengalami kekalahan teruk dan ramai yang terkorban, terdapat beberapa anggota yang berjaya menyeberang jambatan keretapi sebelum pasukan utama tentera Jepun menguasai kedudukan tersebut. Seperti nasib yang menimpa pasukan Punjabi, batalion terakhir dalam briged pimpinan Selby iaitu batalion 2/1st Gurkha pimpinan Lt. Col. Jack Oswald Fulton sedang berarak diatas jalan raya sebelum kereta kebal Jepun sampai kepada mereka. Namun pada kali ini mereka berarak dengan arah menjauhi kemaraan tentera Jepun, dan kemudiannya kereta kebal Jepun tiba dari arah belakang mereka. Angka korban kali ini jauh lagi tinggi dari angka korban yang dialami oleh pasukan Punjabi. Hanya seorang pegawai dan dua puluh tujuh anggota yang hadir dalam “roll call” di keesokan harinya. Lt. Col. Fulton yang cedera di perut kemudiannya menjadi tahanan perang dan maut dalam tahanan dua bulan kemudian. Kereta kebal Jepun yang kini berjaya membolosi kedua-dua briged British dan bergerak ke arah belakang kawasan kedudukan Divisyen ke-11 British India dan kemudian menuju ke arah dua jambatan. Mereka kemudian meninggalkan jambatan keretapi kepada pasukan Shimada dan pasukan utama Tentera Jepun, Lt Watanabe kemudiannya menuju ke arah jambatan yang lebih penting enam batu di dihadapan. Dalam serangan ini kereta kebal Jepun merempuh masuk melalui unit-unit meriam artillery, perubatan, dan lain-lain unit sokongan yang berada di hadapan jambatan. Dua pegawai British terbunuh sewaktu sedang memandu ketika kereta kebal Jepun tiba dalam serangan pantas tersebut. Setelah sampai di jambatan tersebut pada pukul 8.30 pagi, kumpulan kereta kebal Jepun pimpinan Watanabe mendapati jambatan tersebut dipertahankan oleh meriam anti pesawat Bofors 40mm dari Rejimen Artilerry Singapura dan Hong Kong. Mesikpun dua laras meriam berjaya diturunkan dengan pantas untuk membedil kereta kebal Jepun tersebut, peluru meriam anti pesawat tersebut tidak mampu merosakkan perisai kereta kebal dan anggota meriam tersebut kemudiannya melarikan diri. Kemudian Watanabe sendiri memotong wayar bahan letupan yang diletakkan di jambatan tersebut menggunakan pedangnya sendiri. Keadaan ketika itu masih di awal pagi dan serangan Jepun berjaya menghuru harakan keseluruhan keseluruhan Divisyen ke-11 Tentera British India dan tentera British yang terselamat cuba menyelamatkan diri dengan merentasi sungai Slim River. Dalam kawasan 25 kilometer (16 batu) terakhir, pasukan tentera Jepun yang kini sudah menguasai jambatan kini menghantar 3 kereta kebal dibawah arahan Toichero Sato untuk menerokai kawasan diseberang sungai. Pasukan Sato bergerak sejauh 4 km (3 batu) sebelum menjumpai kedudukan pertahanan meriam British yang dipertahankan dengan dua meriam 4.5 inch Howitzer dari 155th Field Artillery Regiment. Kereta kebal Sato kemudian mula menembak pada meriam pertama menyebabkan meriam tersebut berpusing dan menyekat jalan raya. Anggota dari meriam kedua berjaya menurunkan laras meriam dan membedil ke arah kereta kebal Jepunn. Kereta kebal pimpinan Sato telah menerima tembakan dan musnah serta menyebabkan Sato terbunuh. Dua lagi kereta kebal Jepun kemudian berundur ke arah jambatan. 


Divisyen ke-11 Tentera British India telah mengalami korban yang sangat tinggi dalam pertempuran tersebut meskipun terdapat anggota yang berjaya menyelamatkan diri dan menyertai pertahanan Singapura. Ramai anggota divisyen terbabit yang masih berada di dalam hutan selepas British menyerah kalah pada Jepun. Ramai dari yang terselamat telah ditawan tentera Jepun dan terdapat segelintir Lt. Colonel Lindsay Robertson dan pasukannya dari pasukan Argylls yang cuba untuk mengelakkan diri dari ditangkap namun tidak dapat berlari jauh dari kemaraan pantas tentera Jepun. Robertson telah terbunuh pada 20 Januari 1942. Terdapat anggota pasukan Argylls yang masih berada bersembunyi pada Ogos 1945. Seorang pegawai NCO Gurkha, Naik Nakam Gurung telah dijumpai sewaktu Darurat Malaya pada Oktober 1949 dan beliau telah tinggal didalam hutan semenjak tahun 1942. Briged ke-12 pimpinan Stewart hanya mampu mengumpul anggota tidak lebih dari 430 anggota termasuk pegawai dengan 94 anggota termasuk pegawai dari pasukan Argylls. Briged pimpinan Selby sedikit baik apabila 750 masih berada dalam “roll call” dikeesokan harinya. Secara keseluruhannya Divisyen ke-11 dianggarkan telah kehilangan hampir 3,200 anggota dan sejumlah besar peralatan perang yang lain. Tentera Jepun berjaya menyerang melalui divisyen disepanjang 19 batu dan menawan dua briged dengan kos yang minimun kepada mereka sebelum waktu makan tengah hari.


General Wavell setelah berjumpa dengan anggota yang terselamat dari pertempuran tersebut terkejut dengan keadaan mereka dan mengarahkan Divisyen ke-11 British India tidak diletakkan dibarisan hadapan. Kekalahan pasukan British ini menyebabkan tentera Jepun berjaya menawan Kuala Lumpur tanpa tentangan. General Wavell kemudian mengarahkan pasukan Percival untuk untuk berundur ke selatan dan menyerahkan bahagian tengah Malaya tanpa pertahanan. Beliau juga membenarkan Divisyen ke-8 Tentera Australia peluang membuktikan mereka mampu berhadapan dengan tentera Jepun. Kekalahan teruk ini menyebabkan Lieutenant-General Percival mengubah taktik pertahanan dan mengarahkan pengunduran segera dilakukan ke selatan Malaya dimana serangan hendap akan dilakukan di Jambatan Gemensah oleh Tentera Australia.

Copy and Paste
Sumber: Orang Perak




Kisah Penyelamat Teluk Intan Semasa Perang Dunia Kedua

By Rayyan - 28 August 2017


Ramai tokoh-tokoh besar berbilang kaum dan agama yang berasal dari Teluk Intan. Mereka banyak menyumbang kepada pembangunan dan membentuk negara sehingga menjadi sebuah negara yang indah, permai serta maju untuk kita diami pada hari ini. Pada kali ini, orangperak.com ingin menyentuh mengenai seorang individu yang menyumbang jasa yang sangat besar kepada penduduk Teluk Intan ketika era penjajahan Jepun dan juga sewaktu pemerintahan sementara komunis di Tanah Melayu. Jasa yang beliau sumbangkan telah menyelamatkan ribuan nyawa di Teluk Intan namun tidak ramai yang mengenali beliau pada hari ini. Beliau ialah Encik Weeratunge Edward Perera.


Weeratunge Edward Perera yang dilahirkan di Telok Anson (sekarang Teluk Intan), Perak pada 22 Jun 1898 merupakan anak kepada Weeratunge Charles Perera dan ibunya bernama Galgodliynage Marthina Perera. Bapa beliau bertugas sebagai jurutera laluan keretapi yang berasal daripada Kotahena, Ceylon (sekarang Sri Lanka). Beliau kemudiannya terus menetap di Tanah Melayu pada tahun 1880 an apabila menerima tawaran tetap sebagai Pengurus Pengawal laluan keretapi diantara Telok Anson hingga Tapah dan bersara sebagai Ketua Inspektor Laluan Tetap dalam syarikat Keretapi Tanah Melayu. Encik Edward Perera berserta adik beradik membesar Seremban, Negeri Sembilan dimana bapa beliau telah ditukarkan untuk berkhidmat disana. W. E. Perera memulakan pelajaran di St. Francis Institution, Melaka dan kemudian berpindah ke St. Xavier’s Institution, Pulau Pinang untuk menduduki peperiksaan Junior Cambridge. Beliau lulus dalam peperiksaan Senior Cambridge Certificate ketika Perang Dunia Pertama sedang memuncak. Beliau juga merupakan antara saksi yang melihat kapal perang Rusia Zhemcug dibom oleh kapal perang Empayar Jerman iaitu Emden di perlabuhan Butterworth,Pulau Pinang. Selepas selesai belajar di Pulau Pinang, bapa beliau telah mengaturkan rancangan bagi meletakkan beliau tempat sebagai penjawat awam dalam kerajaan dan meletakkan beliau perintis di bawah kelolaan Ketua Kerani Disini, Encik W. E. Perera belajar untuk membeli dan menjual tanah, menanam pokok getah dan mula mahir bertutur dalam bahasa Melayu. Encik W. E. Perera kemudian berkerja dibawah Mr Rev. W. E. Horley sebagai guru di Methodist High School Telok Anson. Beliau kemudian menurut nasihat yang diberikan oleh mentor beliau iaitu W. A. Rabel dan beberapa orang kawannya, beliau telah mengumpul duit untuk melabur dalam perladangan kelapa serta getah dan berjaya menguruskan ladang tersebut disamping masih berkhidmat sebagai guru. Untuk makluman anda pembaca setia orangperak.com, hal ini telah memberikan beliau dana yang banyak untuk beliau melibatkan diri dalam aktiviti kemasyarakat seperti membantu membentuk Persatuan Pengakap di Hilir Perak dan menubuhkan Methodist Youth Fellowship, Teluk Intan. Pada tahun 1922, beliau telah menubuhkan “The Cosmopolitan Club”, Telok Anson, sebuah kelab sekular dan melibatkan pelbagai kaum sebagai menentang usaha Inggeris untuk memecahbelahkan hubungan diantara kaum di Tanah Melayu. Kelab ini telah memberi peluang kepada beliau untuk berinteraksi dan bergaul dengan golongan berpengaruh dari pelbagai kaum seperti Jepun, Cina, Eropah, India, Melayu dan keluarga Diraja di Telok Anson. Pada tahun 1928 selepas melawat ibu beliau di Taiping, beliau telah berjumpa dan akhirnya mengahwini Meepaygamay Kankananga Joci Perera (7 Mac 1908 – 6 Januari 1994) pada 11 Januari 1929. Hasil dari perkahwinan tersebut, pasangan ini telah dikurniakan 10 orang cahaya mata. Sewaktu Perang Dunia Kedua mula tiba di Telok Anson dalam bentuk serangan udara dari Pasukan Udara Tentera Jepun. Meskipun telah disarankan untuk meninggalkan Teluk Anson oleh Pegawai Daerah Telok Anson yang berbangsa Inggeris, Encik W. E. Perera merupakan seorang daripada beberapa orang yang berani untuk keluar dari tempat persembunyian untuk membantu mereka-mereka yang bernasib malang.


Beliau merupakan sukarelawan dalam St Johns Ambulance dan sebulan sebelum Jepun sampai ke Telok Anson, beliau telah menerima latihan sebagai Supritenden dalam unit perubatan yang merupakan latihan yang sangat berguna untuk beliau pratikkan sewaktu perang mula meletus. Sewaktu British mula berundur dari Kampar dan Telok Anson untuk memperkuatkan pertahanan di Slim River, pasukan tentera British telah memusnahkan tangki simpanan air di Changkat Jong. Apabila tentera Jepun sampai ke Telok Anson, Encik Edward Perera telah berjumpa dengan komander pasukan tentera Jepun dan memberitahu bahawa pihak British telah memusnahkan bekalan air untuk bandar Telok Anson dan kemungkinan telah meracuni bekalan air yang ada dikawasan sekitar. Komander tentera Jepun tersebut kemudiannya menyediakan kenderaan serta surat bertulis kepada beliau mengarahkan supaya beliau mencari pekerja dan juruteknik untuk membaikpulih tangki air di Changkat Jong dengan segara. Komander tersebut juga memberi pas jaminan kepada pekerja dibawah seliaan Encik Edward Perera tidak akan diganggu oleh tentera Jepun yang berkawal di jalan-jalan utama. Beliau dan beberapa orang yang sanggup untuk berkerja membaikpulih bekalan air ke Telok Anson telah bertugas siang malam selama tiga ke empat hari dan akhirnya berjaya memulihkan bekalan air untuk kegunaan tentera Jepun serta orang awam. Setelah berjaya memperoleh kepercayaan daripada komander tentera Jepun yang menduduki Telok Anson, beliau kemudiannya merayu kepada komander tersebut supaya mengarahkan tentera dibawah seliaannya berhenti menganggu gadis-gadis yang berada di bandar Telok Anson. Komander tersebut memberitahu bahawa beliau tidak boleh menghalang tindakan tentera seliaan beliau namun beliau mencadangkan agar Encik Edward Perera segera menubuhkan kerajaan sementara dan melantik datuk bandar bagi mengawal kelakuan tentera Jepun yang berada di Telok Anson. Tanpa membuang masa beliau segera menyahut cabaran tersebut dan memanggil kenalan-kenalan beliau keluar dari tempat persembunyian dan segera menubuhkan pasukan kawalan kebersihan dan pasukan polis yang berfungsi dibawah Raja Yahaya sebagai O.C.P.D Telok Anson dan Encik J. Bahaduri seorang peguam sebagai Datuk Bandar Telok Anson. Setelah 3 bulan Perak diduduki oleh Jepun, barulah pegawai awam dari Jepun tiba untuk menubuhkan semula Kerajaan Negeri Perak dan Cik Megat Yunus telah dilantik sebagai Pegawai Daerah Hilir Perak. Encik Edward Perera kemudiannya dilantik sebagai Pegawai Bekalan Elektrik oleh Raja Muda Yusuf dan D.O. Cik Megat Yunus diatas pengiktirafan mereka diatas sumbangan Encik Edward Perera. Sewaktu pihak British berundur dari Telok Anson, keadaan telah menjadi tidak terkawal dan berlaku kecurian di Hospital Kerajaan Telok Anson dan menyebabkan katil, tilam dan bekalan ubat-ubatan hilang. Hasil maklumat yang Encik Edward Perera perolehi, beliau berjaya menjumpai semula ubat-ubatan yang hilang di rumah adik seorang Pembantu Pembedahan yang bertugas di hospital ini.


Disepanjang perang berlansung, beliau tidak menghadapi ancaman dari pihak tentera Jepun dan komunis, namun terdapat juga beberapa pihak yang tidak senang dengan usaha yang beliau lakukan. Terdapat satu peristiwa dimana Encik Edward Perera telah menampar seorang pegawai kesihatan daripada Tentera Nasional India (tentera paksi Jepun di India) yang meminta 5 dolar daripada beliau untuk disumbangkan kepada pergerakan menentang British di India. Ini menyebabkan beliau dituduh sebagai pengkhianat dan ditahan oleh polis Kempetai dan disumbatkan kedalam lokap. Namun beberapa jam kemudian beliau dibebaskan selepas protes daripada beberapa sahabat beliau yang berkhidmat dengan Jepun terhadap penahanan oleh Kempetai. Terdapat beberapa keluarga yang tingal bersama dengan beliau disepanjang peperangan berlansung. Antaranya Mr Neoh Ban San sekeluarga, Mr James Ranatunge sekeluarga, Mrs Rosie Shoemaker sekeluarga, Mrs Loveridge dan enam bekas ahli Pasukan Tentera Simpanan British. Encik Edward Perera telah menyelamatkan beberapa orang yang berada dirumahnya dari ancaman Jepun. Anak sulung beliau Jothika ada menyebut ayahnya pernah dua kali menyelamatkan Mrs Shoemaker. Tentera Jepun terlihat Mrs Shoemaker dan menjerit “Inggeris!” sambil mengeluarkan pistol. Ayahnya segera memberitahu bahawa Mrs Shoemaker adalah orang India bukannya Inggeris dan akhirnya pegawai tentera Jepun tersebut kemudiannya menukar fikiran. Beberapa lama kemudian Mrs Shoemaker ditahan komunis kerana melahirkan anak Jepun namun Encik Edward Perera sekali lagi menyelamatkannya. Dato Abdullah Ketua Menteri Perak dan kemudian Menteri Tanah Dan Perlombongan merupakan Pegawai Daerah Hilir Perak sewaktu Encik Edward Perera menyelamatkannya daripada pengganas komunis. Rakyat di negeri Perak terutamanya Telok Anson menghadapi masa lebih sukar sewaktu pengunduran tentera Jepun dan komunis mula mengambil alih pemerintahan akibat kekosongan kerajaan. Dalam surat kepada keluarganya, Encik Edward Perera ada menyatakan bahawa pada suatu hari ketika beliau menuju ke Ipoh menaiki lori untuk membeli minyak bagi kegunaan jentera di Telok Anson, beliau telah bertembung dengan sekumpulan tentera payung terjun British. Ini kali pertama beliau berjumpa dengan tentera British selepas beberapa tahun. Beliau segera memberi maklumat kepada tentera British tersebut bahawa dalam tempoh 2 hari, pasukan komunis dari negara China akan tiba di Telok Anson dan pastinya semua penjawat awam yang pernah bertugas dengan Jepun akan dibunuh. Tentera British tersebut kemudiannya memberitahu bahawa tentera British daripada India yang mendarat di Port Swettenham (sekarang Pelabuhan Klang) akan menuju ke utara tanpa melalui Telok Anson. Namun pegawai tentera tersebut memberi jaminan akan menyampaikan maklumat tersebut kepada pegawai atasannya. Pada petang keesokan harinya, pasukan tentera British daripada India akhirnya tiba di Telok Anson dan memulakan kawalan. Antara cabaran besar yang dilalui oleh Encik Edward Perera ialah ketika masa-masa awal Pentadbiran Tentera British (BMA), pihak pengganas komunis cuba untuk menunjukkan kuasa dengan mengarahkan agar sekolah-sekolah ditutup, mengambil alih pemilikan awam dan menculik golongan hartawan yang enggan memberi biaya kepada mereka. Namun begitu, hasil inisiatif daripada beliau sendiri, beliau telah membelakangi arahan komunis dengan membuka kembali sekolah mubaligh di Jalan Anson. Pihak komunis yang marah dengan tindakan beliau kemudiannya cuba untuk membakar sekolah tersebut namun api berjaya dipadamkan. Mubaligh kemudiannya tiba dan mendapati Encik Edward Perera telah melakukan jasa yang besar dalam memulih dan menyelamatkan sekolah mereka. Sebagai penghargaan, Encik Edward Perera telah dilantik sebagai pengetua sekolah ACS dan menjadi orang pertama yang bukan dari methodist menjadi pengetua disekolah tersebut. Beliau juga merupakan individu yang bertanggungjawab membina skim perumahan pertama untuk guru di Malaya. Hasil sumbangan beliau yang besar kepada masyarakat telah mendapat pengiktirafan oleh pemerintah. Namun beliau telah menolak untuk menerima penganugerahan darjah daripada Sultan Perak dengan baik. Beliau juga menolak daripada menerima pingat MBE (Member of the Order of the British Empire) daripada kerajaan British melalui Gabenor Sir Edward Gent. Walaubagaimanpun, General Sir Gerald Templer berkeras untuk menganugerahkan beliau pingat tersebut dengan menyatakan bahawa masyarakat yang meminta agar pingat tersebut dianugerahkan atas sumbangan yang beliau beri selama ini. Encik Edward Perera akhirnya bersara di Petaling Jaya, Kuala Lumpur. Beliau kemudian mengajar falsafah Buddha di universiti tempatan. Beliau akhirnya meninggal dunia pada 23 September 1982 di Hospital Universiti, Petaling Jaya akibat serangan sakit jantung. Beliau merupakan penderma organ terawal di Malaysia dan kornea mata beliau telah disumbangkan kepada dua orang pesakit mata. Upacara pengebumian beliau dilakukan dengan upacara pembakaran mayat dan abu mayat beliau kemudian dihanyutkan di laut Selat Melaka di Klang.

Copy and paste
Sumber: Web - Orang Perak


Kisah Pertempuran British Dan Jepun Di Kampar (1941 -1942)



Pertempuran Kampar yang bermula dari 30 Disember 1941 dan berakhir pada 2 Januari 1942 merupakan pertempuran sewaktu Perang Dunia Kedua yang melibatkan tentera British dan India dari 11th Indian Infantry Division dan Divisyen Ke 5 Tentera Jepun. Pada 27 Disember, dalam usaha untuk mengelak dari pengkalan udara tentera British RAF Kuala Lumpur ditawan, 11th Indian Infantry Division telah mendirikan kubu pertahanan Kampar yang turut memiliki lapisan pertahanan semulajadi yang ampuh.
Gen Tomoyuki Yamashita

Mereka juga mempunyai tugas untuk menghalang dan melewatkan kemaraan pasukan tentera Jepun sehingga 9th Indian Infantry Division mempunyai cukup masa untuk selesai berundur dari pantai timur semenanjung. Tentera Jepun pula mempunyai matlamat untuk menawan Kampar sebagai hadiah Tahun Baru kepada Maharaja Hirohito dan pada 30 Disember tentera Jepun mulai mengepung kedudukan tentera British dan India. Pertempuran kemudiannya bermula di keesokan harinya. Tentera bersekutu berjaya bertahan selama empat hari sebelum berundur pada 2 Januari 1942, dan berjaya mencapai objektif untuk memperlahankan kemaraan tentera Jepun. 


Tapak dimana pertempuran tersebut berlaku dikenali sebagai Rabung Hijau (Green Ridge). Rabung tersebut bersama dengan rabung yang berdekatan iaitu rabung Thompson, Kennedy dan Cemetery mengadap jalan utama ke selatan dari arah Ipoh dan mempunyai kedudukan yang sangat strategik. Rabung ini berada di Gunung Bujang Melaka, pada kedudukan 4,070 kaki dari paras laut. Gunung ini menawarkan permandangan jelas lembah sekeliling yang meliputi tapak perlombongan dan paya. Dengan tertawannya bandar dan gunung tersebut, tentera Jepun akan memperoleh pandangan jelas kawasan Lembah Kinta ke arah selatan. Tentera bersekutu tahu sekiranya Divisyen Ke 5 Tentera Empayar Jepun berjaya menawan Kampar, mereka akan menggunakannya sebagai kubu kuat dalam Lembah Kinta.



Dengan bermulanya pencerobohan Angkatan ke 25 Tentera Jepun pimpinan Jeneral Tomoyuki Yamashita ke atas semenanjung Malaya, III Indian Corps yang mempertahankan utara Malaya terpaksa berundur ke selatan. Hasil pengunduran yang diarahkan oleh Malaya Command secara tidak teratur ini telah memburukkan keadaan tentera British. Kegagalan yang dialami oleh 11th Indian Division dalam pertempuran di Jitra, Kroh, Alor Star dan Gurun membuatkan divisyen tentera British dan India hampir dimusnahkan.


Setelah kekalahan di Kedah, 12th Indian Infantry Brigade (pasukan simpanan dan mahir dalam pertempuran hutan) telah menggantikan 11th Division dan telah bertempur dengan sangat hebat dan berjaya berundur ke kedudukan pertahanan British di Kampar dengan membuatkan angka korban yang tinggi dikalangan tentera Jepun. Tugas 12th Brigade adalah untuk melengahkan-lengahkan kemaraan tentera Jepun serta bergabung dengan 11th Division membuat persiapan pertahanan di Kampar.

Seramai lebih kurang 1,300 tentera British dan India yang mempertahankan Kampar dalam berhadapan dengan Jepun. Major Jeneral Archie Paris (komander 11th Division) terpaksa mempertahankan kawasan dari Telok Anson (sekarang Teluk Intan) sehingga ke kubu pertahanan di Kampar. Kawasan pertahanan berada di Gunung Bujang Melaka di timur pekan Kampar mengadap arah kemaraan tentera Jepun dan dilindungi dengan hutan tebal.


Tentera British telah menempatkan pemerhati meriam di cerun barisan hadapan dan dilindungi dengan 15th/6th Brigade di bahagian barat serta 28th Gurkha Brigade melindungi bahagian timur. Kedua-dua briged ini dibantu dengan 88th Field Artillery Regiment yang dilengkapi dengan meriam 25 pounder dan meriam 4.5 inci milik 155th Field Artillery Regiment. Apabila 12th Brigade telah melalui Kampar, Major Jeneral Paris menghantar mereka untuk melindungi kawasan pantai dan kawasan pengunduran di Telok Anson. 
Pasukan penyerang tentera Jepun pula terdiri daripada Divisyen Ke 5 pimpinan Lieutenant General Takuro Matsui. Tentera Jepun mempunyai kekuatan seramai 9,000 tentera darat yang dibantu dengan 200 kereta kebal dan 100 pucuk meriam. Pada 30 Disember, briged pimpina. Kawamura tiba dan mula mengepung kedudukan tentera British. Keesokannya pada 31 Disember, Kawamura memulakan serangan keatas kedudukan 28th Gurkha Brigade dibahagian kanan dengan batalion dari 11th Regiment pimpinan Watanabe. Setelah kedudukan Gurkha yang berlindung dengan cara penyamaran telah berjaya dikesan, tentera Jepun memulakan serangan dan kemudiannya meriam milik tentera British dari 155th (Lanarkshire Yeomanry) Field Artillery mula membedil kearah tentera Jepun. Serangan tentera Jepun pada 31 Disember telah berjaya dipatahkan oleh pasukan Gurkha bersama bantuan jarak dekat serangab meriam. Pada tengah malam masuknya Sambutan Tahun Baru 1942, komander 155th Field Regiment iaitu Lieutenant Colonel Augustus Murdoch, “mengarahkan agar tembakan tabik 12 das untuk ditembak kepada tentera Jepun”. Pada pukul 7 pagi 1 Januari 1942, Kawamura melancarkan serangan utama pada kedudukan barat pertahanan British. Serangan ini dilaksanakan oleh 41st Regiment dan menentang kawasan yang dipertahankan oleh Batalion British pimpinan Lieutenant Colonel Esmond Morrison. 41st Regiment menyerang terus ke arah kedudukan Batalion British dengan dibantu oleh serangan mortar. Pertempuran kemudiannya menjadi ganas apabila kedudukan Jepun dan British ditawan kembali diambil alih dengan serangan jarak dekat menggunakan pisau bayonet.


Tentera Jepun mengalami kematian yang sangat tinggi dengan jumlah tentera yang cedera berterusan melalui markas Kolonel Okabe. Tentera Jepun kemudian berterusan mengebom kedudukan tentera British dan Matsui membawa masuk tentera baru menggantikan tentera yang terkorban dan cedera. Keganasan dan kekeliruan yang berlaku dalam pertempuran jarak dekat di Batalion British nyata lebih ganas di barisan hadapan. Lieutenant Edgar Newland, yang memimpin plantun 30 Leicesters, berjaya bertahan di kedudukan paling hadapan Batalion British. Platun beliau telah terkepung dan terputus hubungan dengan pasukan utama, namun Newland dan anggotanya menentang kesemua serangan dan bertahan dikedudukan terpencil tersebut selama 2 hari. Diatas keberanian tersebut, beliau telah dianugerakan pingat Military Cross oleh kerajaan British. Semasa pertempuran dua hari tersebut, tentera Jepun berjaya menawan kubu parit di bahagia timur Rabung Thompson. Setelah dua serangan balas dari D Company oleh Batalion British dan yang ketiga dari Jat-Punjab Battalion gagal, pasukan simpanan yang terdiri dengan 60 orang Sikh dan Gujars dari Jat-Punjab Battalion telah dibawa masuk untuk cuba menawan semula kubu parit tersebut. Kompeni yang berada dibawah arahan Kapten John Onslow Graham dan Lieutenant Charles Douglas Lamb ini memasang pisau bayonet dan menyerbu ke arah kedudukan tentera Jepun.

Tembakan balas tentera Jepun terlalu hebat sehingga menyebabkan 33 orang tentera British termasuk Lamb terbunuh dalam serbuan tersebut. Graham kemudian memimpin serangan meskipun cedera dan hanya berhenti setelah bom tangan meledak dan menghancurkan kedua-dua belah kakinya. Dalam keadaan tersebut pun beliau tetap menjerit memberi semangat kepada anggotanya dan beliau dilihat membaling bom tangan ke kubu parit yang diduduki Jepun. 34 orang tentera India terbunuh namun kedudukan tersebut kembali diduduki. Graham maut sehari kemudian akibat kecederaan yang beliau alami dan keberanian beliau di Rabung Thompson telah disebut dalam rekod keberanian. Leftenan Jeneral Matsui menyedari bahawa kedudukan British di Kampar terlalu kuat untuk ditawan, justeru itu Jeneral Yamashita mengarahkan agar tentera Jepun mendarat di pantai barat selatan Kampar berhampiran kedudukan 12th Brigade di Telok Anson untuk mengapit dan memutuskan arah pengunduran Divisyen Ke 11 Tentera British. Rejimen Infantri ke 11 Tentera Jepun mendarat di Hutan Melintang dan menyerang Telok Anson dari arah selatan dan pasukan dari Divisyen Pengawal Empayar bergerak melalui Sungai Perak untuk menyerang Telok Anson dari arah utara.



Tentera Jepun berjaya mendarat dan Telok Anson berjaya ditawan setelah berlaku pertempuran dengan pasukan dari 3rd Cavalry dan 1st Independent Company milik tentera British pada 2 Januari 1942. Setelah Telok Anson ditawan, 3rd Cavalry dan 1st Independent Company berundur kearah 12th Brigade yang berjaya melengahkan tentera Jepun dari menawan jalan utama. Major-General Paris, akibat arah pengunduran telah terancam kemudian mengarahkan kedudukan pertahanan Kampar agar ditinggalkan. 12th Brigade melindungi pengunduran Divisyen ke 11 dan tentera British berundur kearah kedudukan pertahanan baru di Slim River. Dalam tempoh empat hari diantara 30 Didember 1941 sehingga 2 Januari 1942, Divisyen ke 11 British berjaya menentang serangan hebat tentera Jepun dan membawa angka korban yang tinggi dikalangan tentera Jepun. Diantara kesan yang disebabkan tentera British tersebut ialah Rejimen ke 41 Tentera Jepun tidak dapat menyertai pencerobohan Singapura. Surat khabar Jepun melaporkan angka korban di kalangan tentera Jepun seramai 500 orang dan tentera bersekutu seramai 150 orang, namun tiada maklumat secara rasmi dikeluarkan mengenai angka sebenar korban tentera Jepun.

Pertempuran ini merupakan kekalahan pertama tentera Jepun dalam misi menawan Malaya. Meskipun pertempuran ini merupakan kejayaan buat tentera bersekutu, namun kekurangan pasukan tambahan untuk membantu Divisyen ke 11 menyebabkan divisyen tersebut terpaksa berundur ke Slim River. Anda dijemput untuk like facebook page rasmi orangperak.com .

Sumber:
Copy and paste



Setapak High School... The Story That You Should Be Proud..


Happy Anniversary 
12 Jan 1955 -12 Jan 2018





The school was established in 1955 with the name High Street School, which was located at High Street (later Jalan Bandar, now Jalan Tun H S Lee) in the heart of Kuala Lumpur. It was opened on 12 January 1955 by Dato' Othman bin Mohamed, the Menteri Besar (chief minister) of Selangor at that time. Sultan Hisamuddin Alam Shah, the Sultan of Selangor, officially opened High Street School on 11 April 1955.
Mr. Luke, the Selangor Education Officer, was instrumental in the formation of the school. The first headmaster was Mr. Herman M de Souza, a former teacher of VI. The school's motto was "Lead By Leading" and the medium of instruction was English.
The school complex, built in 1893, formerly housed Victoria Institution (VI) until 1929 when VI moved to its new premises in Petaling Hill.[1] The Technical College (now known as Universiti Teknologi Malaysia) occupied the complex in 1930 and remained there until 1954 when it moved to Gurney Road (now Jalan Semarak).[2] In 1955, the complex became High Street School.
In addition to normal lessons, the school had classes in commercial subjects such as Shorthand, Typewriting and Bookkeeping. It also had lessons on carpentry, metal works and technical drawings. The first batch of students to sit for the Cambridge School Certificate did so in 1959. They also sat for the full London Chamber of Commerce Intermediate School Certificate examination. This was encouraged by the headmaster Mr Herman de Souza who was the class teacher for the first batch of Form One students and continued teaching them as their class teacher until they reached Form Five in 1959.
In 1962, the school moved to make way for the construction of an overhead bridge. While waiting for the new school buildings to be completed, the students were placed temporarily in St. John's Institution in the afternoon session for two school terms from April 1962 until the end of that year. According to ex-students' accounts, this was where school's rivalry with St. John's began.
In January 1963, High Street School moved to its present location in Setapak, Kuala Lumpur. The new school building was officially opened by the Minister of Education, Mr. Mohamed Khir Johari, on 15 April 1968. The school had also dropped the "Street" from its name to become High School Kuala Lumpur. Since then, it has been affectionately known as 'High School' and is the only school in Kuala Lumpur to use the tag even up until today in the age of Sekolah Menengah Kebangsaan.
The present school badge was the second one since 1968. Mr. Kevin de Souza, Head of Arts in 1968, designed the first school badge.
The school motto was changed to "Ilmu Tangga Kemajuan" (Knowledge is Key to Improvement) in the 1980s. In 2002, it was changed again to "Setapak di Hadapan" (One Step Ahead).
The building that the school first resided on at High Street was utilised by the Kuala Lumpur Traffic Police in the 1980s. However, the building was virtually abandoned when a new multi-storey building for the traffic police was built next to it. In the evening of 29 July 1999, the old school building was razed by fire, believed to have been started by drug addicts hiding in the building that was supposedly locked.[3] It has since been rebuilt on the remaining concrete columns, walls and foundation that survived the fire.
*_Traditions _*
The first batch of students consisted of about 100 students from the feeder schools viz the Pasar Road Government English School and the Batu Road Government English School. The students who passed the Standard Six Government Examination and who were not selected for the Victoria Institution were enrolled here. The first batch of students had the luxury of small classes (25 per class) and ample space for Science Labs, workshops and resource centres. The school hours were extended to 4 pm to enable the students to learn extra skills, and use the resource centre.
It was the first school to use colours to name the classes instead of Class A, B, C, etc. The best student were in one class identified by a colour and the rest divided equally in the other classes. Thus there was no "feelings" of being in the "D" class. This was also one of the first schools to have a school uniform with a coloured pants and the school badge sewn on to the shirt. Another first was to make all students wear the red school neck tie daily. In the other schools only the Prefects wear the neck tie.
The Pipes and Drums were set up in the 1970s by the Canadian Pioneers, which in turn were a spin-off from the Scottish Highlanders. The Pipes and Drums were the pride and joy of the school as it epitomised almost military discipline with artistic ability. In almost all activities, the school band led the way.

*_High School Old Boys..._*


Copy and Paste 
Wikipedia - Setapak High School

Tuesday, 9 January 2018

KONONNYA REZEKI TERPIJAK RUPANYA BATIL?

Pernah atau tidak sewaktu kalian membeli, peniaga tersilap menekan item, atau jumlah atau harga?
Hasilnya, barang tersebut tiba-tiba dimiliki dengan harga LEBIH MURAH. Peniaga pula TIDAK PERASAN kesalahannya.
Ramai menggelarkan ini sebagai rezeki terpijak atau tuah dan sebagainya. SEBENARNYA, ia adalah aqad yang TIDAK SAH di sisi hukum Fiqh Islam disebabkan harga yang silap itu bukanlah yang diredhai dan yang diijabkan oleh penjual. Dalam Fiqh Muamalat ia dinamakan Al-Ghalat
الغلط‏:‏ بأنّه تصوّر الشّيء على خلاف ما هو عليه
ertinya : Dia membayangkan sesuatu yang tersasar dari apa yang sebenarnya. (Hasyiah Al-'Adawi 'ala Khurashi)

Dalam contoh isu kita adalah tersilap meletak sama ada harga atau jenis barang sewaktu aqad dimeterai.
Kesannya, jika kita terus mendiamkan diri dan mengambil barang terbabit maka HUKUKMNYA adalah kita memiliki dan menggunakan hak orang lain tanpa sah, maka boleh jatuh ke dalam dosa merampas harta orang lain tanpa aqad yang sahih.
Malah keempat-empat mazhab iaitu Hanafi, Maliki, Al-Syafi'e dan Hanbali mengganggap aqad tersebut sebagai Batal.
Pun begitu, ia boleh menjadi SAH dan HALAL jika :-
a- Dimaklumkan kepada penjual dan minta dihalalkan & penjual mengizinkannya.
b- Pergi semula ke peniaga terbabit lalu dibayar harga sebenar.
c- jarak terlalu jauh untuk bertemunya, MESTILAH hubunginya melalui medium komunikasi moden bagi mendapat izin.
d- Jika tidak mampu dicari peniaga terbabit kerana tiada lagi ingat tempatnya dan resit juga sudah hilang, serta memang tidak mampu sama sekali menjejakinya, bolehlah MENDERMA perbezaan nilai wang terbabit dan disedeqahkan atas nama peniaga yang tidak dikenali tersebut, kelak di akhirat, Insha Allah ia akan menjadi ganjaran luar dugaan buatnya. Jika dia bukan Islam, derma tersebut bakal memberikannya kebaikan di dunia. Wallahu'alam.

Sekian,

copy and paste - facebook

RAMAI ORANG SAYANG IBUBAPA, TAPI SEBENARNYA TAK SAYANG

_Kesilapan besar anak-anak terhadap arwah ibubapa yang sudah meninggal dunia antaranya adalah :_
_*1.* Ada yang hanya menggantung gambar ibubapa di dinding-dinding rumah atau simpan gambar itu dalam dompet._
_*2.* Ada yang suka simpan barang yang ditinggalkan oleh ibubapa, dijaga dengan baik atau diwariskan._
_*3.* Ada yang sering pergi ke kubur hanya untuk bersihkan kuburan dan dicabut rumput._
_*4.* Ada yang menangis dan bersedih sepanjang masa teringatkan arwah... dan lain-lain._
_*Sebenarnya bukan itu sangat yang arwah ibubapa kita mahukan, harapkan dan perlukan.* Semasa mereka berada di alam barzakh sana, ada yang lebih utama dari itu._
_Sebagai anak kita wajib meneruskan bakti dan khidmat kita kepada arwah ibubapa kita. Di sana mereka teramat- amat menantikan doa dan kiriman pahala khas dari anak-anak mereka._
_*Yang mereka perlukan, antaranya ialah :*_
_*1.* Doa keampunan dan rahmat Allah untuk mereka dari anak-anak._
_*2.* Sedekah harta yang diniatkan pahalanya untuk mereka dari anak-anak._
_*3.* Amal soleh yang dilakukan hasil didikan mereka dari anak-anak._
_*4.* Anak-anak sering menyebut atau menceritakan apa saja kebaikan ibubapa._
_*5.* Sedekahkan Al-Fatihah setiap hari untuk arwah ibubapa._
_Setelah matinya seorang ibu atau bapa, segalanya sudah berubah. Di alam barzakh sana segala nikmat duniawi sudah tidak bermakna lagi... hilang sudah senda gurau, gelak tawa, main main, perhiasan indah atau harta dunia._
_"... yang bernilai di sana Hanya pahala yang dibawa atau yang dikirim..."_
_*Ingatlah...* hari ini kita sebagai anak, esok lusa kita mati amalan yang sama kita perlukan pada anak kita._
_*Wallahu a'lam...*_
NIAT AMAL & SAMPAIKAN.

Copy and paste - facebook

PERINGATAN BUAT DIRI YG SELALU LUPA

Jahat atau Baiknya kita...
Solat jangan ditinggalkan.
Kita solat bukan sebab kita baik.
Kita Solat sebab itu perintah dan
Solat itu adalah lambang Kehidupan kita...

Ada orang tidak dpt nikmat dlm solat...renung sejenak, apakah solat kita sekadar perlakuan solat?
Jagalah Solat...dengannya Allah janjikan Rahmat, kebahagiaan, keberkatan hidup & rezeki...
Berapa Ramai yang terkejar-kejaran Mencari duit, harta kekayaan tanpa solat...dan sentiasa rasa tidak pernah cukup...
Kerana kita merasa duit adalah segala2nya yg menjadikan kita hamba kepada duit...

Syukur Tanpa hilang maksud hidup untuk Allah...itu lah perjuangan hidup yg sebenar...
Yakinlah dgn menjaga solat...solat Akan merubah seluruh Kehidupan kita...

Sehebat mana pun kita...kita tetap Akan mati...sehina mana pun kita...kita tetap Akan mati...Takut mcm mana pun dengan mati...tetap Akan mati...
Berani mcm mana pun...tetap Akan mati, Sayang macammana pun kita dengan Kehidupan ini anak2 suami atau isteri...kita tetap akan mati...
Hakikat hidup didunia ini adalah kematian di akhirnya...

Mati itu pasti...
Sakaratul maut itu pasti...
Alam barzakh itu pasti...
Ingat mati selalu..
Renungkan saat sendirian setelah mati. Maka akan lenyaplah segala sangkaan buruk kepada sesiapa pun...

Kita tak bawa apa2 setelah mati. 
teruslah melangkah, selama engkau di jalan yang baik meski terkadang kebaikan tidak selalu dihargai.

Tak perlu jelaskan tentang dirimu kepada siapa pun kerana yang menyukaimu tidak perlu tahu tentang semua kebaikan yang kamu lakukan..dan yang membencimu biarkan Saja
Hidup bukan tentang siapa yang terbaik tapi tentang siapa yang MAHU berbuat baik dan sentiasa memperbaiki diri..
Hari ini dan semalam adalah hari yang berbeza..
Pintu taubat sentiasa terbuka untuk hamba-hambaNya. Kita bukan sapa sapa untuk menilai sesiapa..

Copy and paste - facebook